Een kind wat te laat komt, zorgt voor een moeder in de stress

een kind wat te laat komt zorgt voor een moeder in de stressJe zoon van 15 jaar komt veel te laat thuis. Wat doe je dan? Stressen nietwaar? Ik wel. Mijn zoons kijken me meewarig aan… Echt mama weer. Moeder in de stress. ‘We lopen echt niet in 7 sloten tegelijk’. Dat weet ik wel, maar toch… kan ik het niet loslaten. Als ze niet op tijd thuis zijn, word ik een tikkie onrustig. En als de klok steeds verder tikt, het wordt donker en zoonlief nog steeds niet binnen is, ga ik aan de app. Dit gebeurde gisteren…

Een mobiel die niet meer oplaadt

Eerst natuurlijk naar zoonlief. Geen reactie. Dan een vriendin, vervolgens een klasgenoot, dan de NS en als het moet zelfs de politie. Ik schuw geen enkel middel. Allerlei gedachten spoken door mijn hoofd…

Onze jongste was gisteren naar school vertrokken met een kapotte mobiel. De batterij laadt niet meer op. Lastig. En natuurlijk kunnen ze best een dag zonder dat apparaat. Toch is het heel vervelend als dan blijkt dat je hem ‘s middags niet kunt bereiken.

Hij is dan al bijna een uur te laat. En de tijd tikt door en het enige wat je dan denkt (ik wel dus): er is vast iets vreselijks gebeurd! Het arme kind is ernstig in paniek en heeft mij acuut nodig (verhoogd stressniveau).

Geen contact met hem te krijgen

Natuurlijk realiseer ik me op hetzelfde moment dat dit overdreven is. Op de site van de NS had ik gezien dat de treinen op zijn traject niet reden. Dus er was vast een zeer legitieme, niet ernstige, reden waarom meneertje er nog niet was.

Toch bleef ik ongerust (hij is pas 15). Uiteindelijk de NS gebeld.

Die waren niet eens op de hoogte van een storing (nou ja, zeg!). Daar had ik dus niets aan. Het leek me wel een goed idee als ik contact had met het station.

Helaas bleek dat na 3 telefoontjes niet te kunnen. Kon ik hem maar om laten roepen (net als ouders bij de Ikea omgeroepen worden als hun kind het zat is in de ballenbak). De arme schat zat natuurlijk op een bankje te koukleumen en te wachten op een trein die niet kwam.

Bij de NS gaven ze me toen maar het nummer van de politie. Dat hoorde ik pas toen ik het nummer koos. Dat werd me toch echt te bar (de frustratie neemt het over van de stress). Ik heb het zo kort mogelijk gehouden. Je kon ze horen denken: typisch een moeder in de stress.

Afwachten dan maar

Er zat niets anders op dan op zijn coole, rustige karakter te vertrouwen en te bidden (dat vooral). Ook zoon nummer 2 stelt me gerust. ‘U bent echt veel te bezorgd!’

En ja hoor!

Anderhalf uur te laat stapte meneer binnen (van frustratie naar extreme opluchting). Hij was met vrienden in de stad geweest (na schooltijd gelukkig), had de trein gemist en moest daardoor omrijden.

Ik was natuurlijk intens gelukkig! Een meewarige blik en een grinnik waren het resultaat. ‘Mam, ik kan heus wel op mezelf passen’.

Jaja. En ik denk aan de kinderen die verongelukken in het verkeer of die vermoord worden of… teveel gedachten aan alles wat verkeerd kan gaan.

Ik heb er verder (wat dat betreft) het zwijgen toegedaan. Hij is nog zo onbezorgd en maakte zich meer druk over mijn bezorgdheid dan hoe hij thuis moest komen. De schat! ‘s Avonds kreeg ik wel een extra knuffel. Omdat hij weer veilig thuis was. 

Van moeder in de stress naar moeder in de ontspanningsmodus. Eigenlijk best heel lief van hem, mijn onbezorgde tiener. Ik ben zo blij dat er niets met hem is gebeurd. Dank U, Heer!

Mijn tip voor jou:

Doe wat je kunt en laat het verder los. Maar dat is het allermoeilijkste wat er bestaat!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.