Challenge – dag 36 – terugblik

img 1554Deze week start week 6 van mijn challenge. Joehoe! Vandaag kijk ik terug op vorige week. Omdat er altijd wel iets te melden valt (bij mij wel), loop ik de dagen even door. Ook voor mezelf wel handig om te weten. Het houdt me scherp en gefocussed en daar hou ik van. Vorige week ging over echt zijn, de administratie bijwerken, digitaal betalen even voor gezien houden plus een kasboek bijhouden, mijn moederinstinct, verrast worden door een onverwachtse ontmoeting en haalbare doelen stellen. Ik zal van elk onderwerp even een update geven.

Ik ben deze week heel echt geweest, echt waar. Ik heb vergeving geschonken en gekregen, zo gaaf! Al lange tijd bleef ik boos, omdat ik me gekwetst voelde. Omdat het een persoonlijke kwestie is, kan ik je er (helaas) niet veel over vertellen. Alleen dat ik heb ontdekt dat ik net een tijger ben, als ik me in een hoek gedrukt voel. Mijn nagels gaan uit en ik grom en grauw om me heen tot ik weer wat ruimte heb. Natuurlijk vanbinnen. Aan de buitenkant merk je niet zoveel, niet als je me niet goed kent. Ben er niet trots op, maar zo werkt het bij mij. Normaal gesproken identificeer ik me liever met Teigetje (weet je wel, die Disney-drukteschopper). Dan trek ik een vrolijk gezicht en stuiter gevraagd en ongevraagd lekker kletsend het leven door. Natuurlijk ook maar schijn, maar het lijkt me heerlijk om zo zorgeloos te zijn. Zorgen voor de dag van morgen houden me altijd bezig. Terwijl dat niet hoeft. Elke dag heeft immers genoeg aan zijn eigen kwaad.

De administratie? Daar kijk ik deze maand niet meer naar. Er komt maar één keer per maand een afschrift. Dat zou dus op zijn vroegst volgende week zijn. Mmm, misschien toch goed om het dan bij te werken en dan wachten tot de volgende maand. Goed plan. Ondertussen check ik natuurlijk elke dag even de rekening. Geen onverwachte verrassingen meer voor mij. Ik ben nog wel even op de site van Tante Betsy geweest (leuke jurkjes!). Alleen om te checken of ik echt niets miste. Oké, oké, niet slim, maar ik heb niets gekocht, hoewel er echt best wat leuks bij was (zucht).

Verder heb ik me keurig aan mijn no-pin-policy gehouden. Best nog lastig, want je geld vliegt je portemonnee uit. Woensdag was ik met mijn vriendin op de markt. Ik had 50 EUR mee, maar dat ging hard! Wat wel heel leuk was? Ik kreeg korting bij de boekhandel, omdat ik zo’n goede klant ben (geeft wel te denken) en mijn vriendin gaf me een prachtige bos tulpen cadeau. Zo lief! De hele dag liep ik op rozen, o nee, op tulpen (flauw hè?). Ik heb wel een hele leuke kinderbijbel laten liggen. Die was in de aanbieding en ik kocht hem niet! Het is weliswaar geen kleding, maar ik heb hem niet nodig (ik heb een hele rij kinderbijbels), maar hij zag er zo mooi uit. Nog net niet kwijlend kon ik me beheersen. Hij is nog niet uit mijn hoofd, maar ik wilde niet al mijn geld uitgeven, dus… Thuisgekomen heb ik alles in een kasboek (wat ik nog had) genoteerd en was blij met mij. Weet je trouwens nog dat ik schreef over die rokjes bij de Hema? Die hadden ze op een andere plek gehangen en ik heb er niet naar gezocht (grote meid!).

Mijn moederinstinct is nog onverminderd sterk (tijgermentaliteit). Kreeg wel een heerlijk bericht van onze oudste. Hij had plannen gemaakt om zijn master in Australië te doen. Februari 2018 zou hij vertrekken voor anderhalfjaar. Hij is echter in september lid geworden van de studentenvereniging en heeft het er zo naar zijn zin, dat hij nu alleen zijn afstudeerproject daar wil doen. Anderhalve maand i.p.v. anderhalf jaar. Yes! Mammie blij! Australië is echt helemaal aan de andere kant van de wereld, hè?! En natuurlijk zou ik hem hebben laten gaan, ondanks mijn verdriet om zijn vertrek (slik!).  Pas zag ik op TV een hilarisch lied van Brigitte Kaandorp “was ik maar een Portugese”. Wil je meegenieten van mijn geboren voor humor, klik dan even op deze link https://youtu.be/3LXERVfbG9A. Zo zou ik me voelen als ik afscheid van hem zou nemen.

De onverwachtse ontmoeting met mijn vorige werkgever (verrast) heeft plannen in de richting van een reünie wakker geroepen, toch meiden? Dat moet er echt een keer van komen. De onderlinge kameraadschap was nog duidelijk aanwezig, dus ik ben voor. Dan reis ik binnenkort weer even naar mijn geboortegrond, want de meesten zijn daar nog woonachtig. Ze hebben er vast leuke restaurantjes. Ik kom er natuurlijk wel vaker, want mijn naaste familie woont er ook, maar deze aanleiding zou natuurlijk wel heel leuk zijn! Bovendien even checken hoe culinair verantwoord het daar is.

Tenslotte nog de haalbare doelen. Even geen gitaarspel in huize Bal, tenminste niet van mij. Hoewel als je onze straat in komt rijden en dan een vreselijke herrie hoort, dan zou het weleens kunnen zijn, dat ik aan het spelen ben. Dat kleine stapje van één liedje per keer, heeft het allemaal wel wat eenvoudiger gemaakt. Maar dan liever geen commentaar geven, want stel je voor dat ik me gekwetst zou voelen. Je weet dat ik dan mijn tijgerpak aantrek en tot de aanval over ga! Je bent gewaarschuwd!

Ik heb tenslotte nog één vraag voor jullie: zaterdag wel of niet bloggen? Ik merk dat mijn blog dan minder wordt gelezen (snif). Bovendien slaap ik zaterdag wat langer (gaap), dus dan staat ie er ook later op. Vijf dagen in de week is goed te doen, dus is dat waarschijnlijk beter. Of zouden jullie mijn blog die dag heel erg missen? Misschien is het een idee om zaterdag de week even door te nemen en terug te kijken. En dat ik dan op maandag met nieuwe zin aan een nieuwe week begin. Ik neig zelf naar het laatste. Mocht je op zaterdag mijn blog dan een keertje overslaan, is dat eigenlijk niet zo heel erg (grrrrrr!).

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.