Challenge – dag 237 – durf uniek te zijn!

img 7200 1Zo af en toe bekruipt me het gevoel: wat zij kan, wil ik ook kunnen. Ik kan soms echt achterover slaan van iemands talent. Dan lig ik (figuurlijk) op de grond en sta voorlopig niet meer op. Terwijl ik daar dan zielig lig te zijn en bedenk ik wat ik allemaal niet kan, dan ben ik even kwijt wat ik allemaal wel kan. De gaven en talenten van een ander zijn niet die van mij. De dingen die wel binnen mijn mogelijkheden horen, ben ik gewoon even kwijt of vind ik minder belangrijk. Het talent van de ander is dan één van mijn hoofddoelen geworden (en ik vergeet dat dit voor de ander ook niet vanzelf is gegaan) en nietsontziend ga ik op pad om ook zo te worden.

Om een voorbeeld te geven: een collega ziet er heel mooi en elegant uit. Ze kleedt zich goed en alles staat haar. Een foutje pareert ze met een oogverblindende smile. Ook haar haar zit altijd stralend. Dan kan ik me op zo’n moment een enorme boerin voelen. Mijn kleding zit niet onberispelijk en net die ochtend is er een spatje tandpasta op mijn shirt of blouse terecht gekomen. Of: iemand kan heel goed een presentatie geven. Zonder stemverheffing wordt iets duidelijk verteld en mensen hangen aan haar lippen. Als ik een presentatie geef, ben ik wat minder subtiel en behoorlijk luid. Je hoort me al vanaf een afstand. Of: iemand heeft een boek gepubliceerd. Dat zou ik ook zoooo graag willen. Dan verzamel ik alle info die nodig is om dit ook te kunnen.

Terwijl ik daar dan dus terneergeslagen depressief lig te zijn op de grond, is er echter één ding wat op dat moment nog wel werkt (niet meteen, maar wel vrij snel): mijn identiteit in Christus. Hij heeft mij gemaakt zoals ik ben. En weet je: misschien ben ik niet mooi en elegant en opgestoken haar (als dat al mogelijk zou zijn met mijn korte coupe) zou binnen een uur veranderd zijn in een ravage. Dan maar een boerin (compleet met shirt en jeans), maar wel een adremme en humoristische. En oké, ik kan (meestal dus) een tikkie luidruchtig zijn, maar mijn grote voorbeelden (Joyce Meyer en Beth Moore) praten ook niet bepaald zachtjes en die zijn wereldberoemd. Ik kan er ook mijn handelsmerk van maken. En dan nog dat boek. Als ik er echt voor ga, komt dat er wel (dat beloof ik mezelf). Niet vanzelf, maar dat geldt voor iedereen. Magic always comes with a price (magie komt altijd met een prijs). Natuurtalenten komt het ook niet aanwaaien. Iedereen moet er moeite voor doen, ook al lijkt dat vaak niet zo.

En langzaam, maar zeker krabbel ik weer overeind en ga stevig op mijn voeten staan. Ik schik mijn haar, trek mijn kleding recht en niet te vergeten: ik spreek mezelf toe. Ik breng mezelf in gedachten dat ik heel veel dingen wel kan. Mijn droom van speechen en schrijven hou ik levend. Dan kies ik bewust om blij te zijn met het talent van de ander (en ook met dat van mij) en kijk ik naar wat ik aan mogelijkheden heb (en dat zijn er veel). Dan komt me in gedachten wat God mij en ook ieder ander vertelt: je bent uniek en durf dat ook te zijn! En weet je wat me nu ineens te binnen schiet? Ik kan heel goed uit een vervelende situatie iets positiefs halen. Bijvoorbeeld toen we een uur lang in de file stonden op reis naar Frankrijk. Ik heb mijn haakwerk opgegraven (en dat kostte wat moeite) en ben gaan haken. Eigenlijk best bijzonder om er op deze manier achter te komen dat dit een talent van me is.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.