Challenge – dag 193 – in plaats van spreken

img 1934 1Weet je wat een groot compliment is voor me? Iets wat je niet van me zou verwachten, want de andere kant van deze eigenschap bezit ik in veel ruimere mate. Ik hou het bewust nog een beetje cryptisch, anders is de spanning er meteen al af en dan hebben jullie geen reden om dit blog nog verder te lezen (knipoog) Ik zal nog een tipje van de sluier oplichten. Ik heb een speciaal talent (vind ik zelf) en morgen ga ik dat talent verder ontplooien in mijn cursus bij Paulien Vervoort bij Geloofwaardig Spreken.

Je raadt mijn talent allang: ik kan goed praten. Of het altijd zinnig is, wat uit mijn mond komt, is discutabel. Het is wel de bedoeling dat wat ik zeg hout snijdt, anders kan ik maar beter mijn mond houden. Nu heb ik bijvoorbeeld al een heleboel geschreven en niet gezegd. Beetje jammer, maar niet getreurd. Hier komt mijn grote ontboezeming: een groot compliment kun je me maken, door te zeggen dat ik goed kan luisteren. En deze opsteker kreeg ik deze week van iemand.

Ik heb geprobeerd belangeloos te luisteren zonder mijn eigen verhaal en belevenissen er tussendoor te mixen (valt niet mee). Het verhaal aanhoren en er meteen mijn eigen verhaal erover heen te gaan is makkelijker. Zo van: oh ja, ik heb ook iets dergelijks meegemaakt. Nee, dat heb ik niet gedaan. Ik heb enkel geluisterd. Hoe moeilijk is het trouwens om in andermans schoenen te staan en zeggen we (ik betrap mezelf er weleens op) niet te vaak dat we het begrijpen. Is het niet genoeg om gewoon te luisteren, een arm om iemand heen te slaan, voor of met hem of haar te bidden en zeggen dat je van hem of haar houdt?

Dat heb ik dus gedaan en even voelde ik me als Jezus, Die ook geen oordeel velt, maar een arm om je heen slaat. En weet je wat dan het grote verschil is met Hem is? Hij weet wel waar je doorheen gaat. Alles wat verontreinigd is door de zonde heeft hij gedragen, doorleefd en betaald. Wat een geweldige God. Als mensen ons niet begrijpen, Hij wel. En wat is het fantastisch dat ik dan heel even op Hem mag lijken. Dat Zijn armen mijn armen zijn, dat mijn kus die van Hem is en ik van Hem leer om er te zijn voor de ander. Eigenlijk schieten hiervoor woorden tekort en is Hem bedanken en aanbidden het enige wat past.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.