Challenge – dag 172 – take it of leave it

YWat waardeer ik weinig dat wat goed gaat (en dat zijn toch echt heel veel dingen) en wat kan ik zeuren over dat wat niet lekker loopt. Ik probeer er echt mijn best voor te doen om het positieve te waarderen, maar op de één of andere manier voelt zeuren soms lekkerder. Hoe ik daar zo op kom? In één van mijn vorige blogs zinspeelde ik al het feit dat het ietsje beter lijkt te gaan met mijn gezicht (ik druk me bewust heel voorzichtig uit). Daar ben ik heel blij mee, maar weet je wat de moeilijkheid is? Het is zo lastig om als het goed gaat een stap terug te doen naar een minder goed moment. Helaas gebeurt dit nogal eens en moet ik voor mijn gevoel opnieuw beginnen (met hopen, bidden en vertrouwen). Dat is in mijn nieuwe job ook moeilijk. Niemand kent me (nog) en dan wil ik heel graag uitleggen wat er mis is met mijn gezicht. Terwijl dit helemaal niet belangrijk is. Dit ben ik, take it or leave it.

Wat zou het fijn zijn als er een dag komt dat ik dat gewoon durf. Niets uitleggen, maar het is zo als het is. Deal with it (lekker stoer).  Misschien heb ik daar nu het lef nog niet voor, omdat ik het nog niet tegen mezelf heb gezegd. Dit is het en leef er maar mee (een goed idee om dit in de spiegel te doen terwijl ik gekkebekken trek). Toch heb ik nog steeds hoop dat er betere tijden zullen aanbreken. Als mijn gezicht leefbaar wordt, dan heb ik een gedane belofte in te lossen. Ik heb God beloofd dat ik dan over Hem ga vertellen. En misschien zelfs catechisatie ga geven of ergens een spreekbeurt over (kleding-)shopverslaving. Ik ben inmiddels immers een expert.

Omdat mijn gezicht (nog) niet hersteld is, hoef ik me daar nu (nog) niet druk over te maken. Het zinnetje uit de Bijbel: “Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht” speelt wel telkens door mijn hoofd. Toen de Israëlieten voor de Jordaan stonden (op weg naar het beloofde land), ging het water ook pas aan de kant toen ze erin stapten. Een geloofsdaad. Dat is nog een stap te ver voor mij. Voorlopig worstel ik nog met diverse diëten om mijn face onder controle te krijgen. Ben nu aan het proberen om histaminevrij te eten. Dat is bar lastig. Ik eet ook al geen suiker en gluten. Af en toe kan ik me niet beheersen (ben ook maar een mens) en ga ik los. Niet slim, I know. Als ik dan mensen zie zitten bij een ijssalon met zo’n heerlijk sorbet of al die taarten zie langskomen van alle geslaagden, dan is het best lastig om niet stikjaloers te worden.

Ik probeer me te focussen op mijn gezondheid en een rustig gezicht. Gek is dat, hè? Als je geen last van hoofdpijn hebt, denk je niet: o, wat heerlijk dat ik geen hoofdpijn heb. Maar als je er wel door gekweld wordt, bepaalt het je leven. Zo beheerst mijn frommelface mijn spontaniteit. Dat zou ik wel willen: meer concentreren op de dingen die goed gaan en de dingen die niet lopen zoals ik wil, voor lief nemen. Dan word ik waarschijnlijk een relaxter en gelukkiger mens. En eigenlijk is dat een win-win situatie.

Abonneer
Abonneren op
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline Feedbacks
View all comments