Challenge – dag 159 – invullen voor een ander is oordelen over een ander

img 6818Denken is toegestaan. Denken voor jezelf, maar niet voor de ander. Omdat ik naar aanleiding van mijn blog gisteren nog steeds een beetje strijdvaardig ben, durf ik nog een ander probleem aan te pakken waar ik nogal eens tegenaan loop. Ik hoop dat jullie het herkennen, anders voel ik me wel een oen. Dat is het volgende: mensen, die invullen (denken) voor een ander. Ik kan er echt niet tegen! Ik krijg er de rillingen van en heb dan de neiging heel hard tegen ze te schreeuwen: bemoei je met jezelf. Ik ben heus creatief genoeg om mijn eigen beslissingen te nemen en mijn eigen plan te trekken. Loop maar eens een dagje in mijn schoenen, dan praten we verder. Daarom zal ik at random een situatie schetsen.

Stel je voor: ik wil ergens naartoe en ik wil niet alleen (zo ongezellig). Dan nodig ik een vriendin uit om mee te gaan. Hoe erg is het dan, als ik al bedenk hoe ze erop zal reageren. Ik vel immers dan alvast een oordeel over haar reactie? Zo van: dit is echt niets voor haar, dus ik vraag haar niet. Natuurlijk zijn er dingen die je meer deelt met de één dan met de ander, maar dat is niet erg. Maar als je van tevoren een beslissing neemt voor de ander, is wel erg. Daarom mijn pleidooi van vandaag: niet invullen voor een ander! Want als ik beslis voor mijn vriendin dat dit niets voor haar is, kwets ik haar. Dan ben ik kortzichtig en doe ik haar pijn. Ongewild bereik ik dan het tegenovergestelde. Ik wilde het beste voor haar en bereik het slechtste: ik ontneem haar de vrijheid om nee (of ja!) te zeggen. Ze staat heus wel zo sterk in haar schoenen dat ze me een eerlijk antwoord geeft. Of is het zelfbescherming, dat ik geen nee kan accepteren (mmm, interessant)?

Als ik invul voor een ander, is dat dus pijnlijk. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat iemand dat prettig vindt. Als er een kledingfeestje zou zijn en ik zou niet uitgenodigd worden, (omdat ik bezig ben met mijn kledingchallenge) hoe kwetsend zou dat zijn (enorm!). Alsof ik zelf niet kan beslissen wat ik wel of niet kan en wil doen. Ik kan toch gewoon komen voor de gezelligheid? Zou de gastvrouw dan het gevoel hebben dat ze me moet beschermen tegen mezelf? De boel gladstrijken voor er een probleem ontstaat (wel handig met Nivea)? Dat is dus ook een oordeel (hoe goed bedoeld ook). Maak je geen zorgen, ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen daden en moet hiervan zelf verantwoording aan God afleggen. Daarom vond ik het zo superleuk dat ik onlangs gevraagd werd voor de modeshow. Die vriendin begreep wel dat ik zelf mijn beslissingen kan nemen en ze respecteerde dat. Ik kan er nog heerlijk van nagenieten.

Zal ik nog één voorbeeld geven van een invulsessie? Gewoon omdat het kan? Ik heb een uitnodiging voor een etentje gekregen, maar op het laatste moment wordt deze geannuleerd. Geen probleem, kan gebeuren. Maar degene die me uitnodigde, stelt meteen een alternatief programma voor. Misschien kun je dit of is dit niet leuk voor jullie? Hé hallo, ik ben er zelf bij. Dit kun je met een gerust hart aan me overlaten. Extra tijd invullen is voor mij echt geen straf (juist leuk!). Bovendien word ik van zo’n ikzalheteenslekkervoorjouinvullen-houding ontzettend dwars, irritant en tegendraads (daar heb ik een abonnement op). Loop me dan maar liever niet voor de voeten. Zelf leer ik heel veel van die momenten en ik probeer er voor te waken zelf ook in deze nivea-valkuil te trappen (valt niet altijd mee). Het is immers heel makkelijk om de splinter in andermans oog te zien, maar niet de balk in die van mezelf. Dus ga ik ooit voor je denken, laat het me alsjeblieft weten. Dan mag je me daar wel op wijzen. Klinkt eigenlijk best als een gesmeerd plan, toch?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.