Challenge – dag 99 – weet wat je eet

img 17601Ik heb er eigenlijk helemaal geen zin in. En dat eigenlijk kun je ook wel weg laten. Ik heb er geen zin in! Ik zou het wel van de daken willen schreeuwen! Geen zin! Geen zin! Geen zin! Zo, dat lucht op. Dan weten jullie dat. Maar omdat ik het niet wil, betekent het niet dat ik het niet moet doen. Als ik mezelf serieus neem, is het wel het meest wijze. Dus hier komt ie: ik ga een eetdagboek bijhouden. En heel misschien als ik het in de vorm van een challenge gooi, dat het me lukt. Laat ik het eerst maar eens een weekje proberen. Ik ben namelijk al talloze malen eerder begonnen en het ging na een dag al fout. Dat belooft wat!

Ik ben namelijk weinig consciëntieus (gewetensvol) in dit soort dingen. Al weer maanden loop ik te tobben met mijn gezicht. Meer weten? Lees dan mijn blog: https://actuallyannet.wordpress.com/2017/01/21/challenge-dag-22-een-oogje-dichtknijpen/. En tot mijn grote ontzetting, verbazing en verdriet kan ik mijn vinger er niet achter krijgen wat ik fout doe. Ik snap er helemaal niets van. Gestopt met het brood, nog steeds geen resultaat. Ik laat van alles staan, maar niets helpt. Ik verspil mijn energie (tegen wil en dank) aan denken, piekeren en peinzen. Ik kan het niet even van me afzetten. Het is er immers altijd.

En een eetdagboek bijhouden vind ik helemaal razend irritant! Toch denk ik dat het het beste is. Ook al voel ik me niet zo gemotiveerd om dit te gaan doen. Dus ik verzin allerlei smoesjes om het niet te hoeven, zoals: ik eet al zo weinig (valt wel mee, hoor!) het ligt daar heus niet aan (echt wel!) of ik heb er de energie niet voor (dan maak je maar energie). Ook mijn tong doet pijn, net of ie verbrand is. Zouden die twee met elkaar te maken hebben? Het lijkt er wel op.

Kleding was altijd zo’n heerlijke troost (verlangende zucht.) Voel je je down? Koop iets leuks! Ben je ontevreden over jezelf? Koop iets kleurrijks! Heb je geen energie? Koop iets moois! Hielp altijd (eventjes). Nu ben ik chagrijnig en blijf dat. Ik kan het slecht van me afschudden. En als ik iemand tegenkom, doe ik leuk, energiek, vrolijk! Jaja, laten merken dat ik met mezelf worstel, is zóóó lastig. Bovendien moet ik dan janken en daar wordt het echt niet beter van! Dus soms gaat het gewoon niet! En soms ook weer wel.

Als ik erachter kom wat dat trillen nu veroorzaakt, word ik misschien (ik weet het wel zeker) ook weer wat vrolijker van binnen. Ik vraag me ook af of God wil dat ik vrij word van mijn spasmen. Misschien wil Hij me wel gebruiken, zoals ik nu ben. Ik heb zo’n bewondering voor mensen die ondanks hun handicap stralen! Dat wil ik ook! Maar nu ben ik nog in gevecht. Wanneer mag ik de strijd staken? Wanneer ga ik doen wat Matthijn Buwalda zingt: Staak de strijd, dit is niet langer jouw gevecht. Als je verliest, dan win je echt.

Zover ben ik nog niet. Eerst dat eetdagboek (tips zijn welkom, zoals apps, notitieboekjes), dan leg ik misschien (heel misschien) de strijdbijl neer. En ik weet, dat ik niet perfect hoef te zijn en dat het niet uitmaakt dat mijn gezicht er niet volmaakt uitziet, maar ik heb zoveel last van dat getril, getrek en gezeur! IK BEN ER KLAAR MEE! Zo, dat was het voor dit moment. Ik ga mijn ontbijt nuttigen en opschrijven: havermout, Griekse yoghurt en fruit. Eigenlijk best een goed begin van deze dag!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.