Machteloos als moeder of niet?

Wat kun je je machteloos voelen. Als ze klein zijn, kun je ze nog op schoot nemen en zo hun pijntjes weg kussen. Worden ze groter, dan lukt dat niet meer. Je armen zijn te kort en hun benen te lang. Wat doe je dan om er voor hen te zijn? Ben je machteloos als moeder of niet? Dat is de vraag.

Hoe laat je zien dat je van ze houdt?

Van een geschaafde knie en een bult op hun hoofd ga je naar neustussenschotcorrecties en gebroken kaken. Wat doe je dan? Hoe laat je ze zien dat je van ze houdt?

Hen beschermen voor de boze buitenwereld kan niet meer. Ze zullen zelf de strijd aan moeten gaan met hun ziektes, zorgen en pijn. Dan zou je echt wel willen, dat ze gewoon eventjes weer klein konden zijn.

Kinderen die al lijden in hun jeugd

En dan denk ik ook aan de kinderen, die in hun jonge jaren al moeten dealen met ziektes die vreselijk zijn, zoals kanker, aids, en wat al niet meer. Of die moeten vluchten voor oorlog en geweld. Of hun ouders moeten missen.

Of zij die al heel jong kampen met het feit dat ze anders zijn door hun geaardheid of door autisme.

En dan ben ik intens dankbaar dat mijn kids gevrijwaard zijn van ernstige lichamelijke ziektes, maar wie komt ongeschonden, zonder lijden zijn of haar jeugd door? Dat is helaas ook niet gelukt bij onze jongens.

Onze oudste blijkt homo te zijn, onze tweede lijdt aan autisme en depressies. Onze jongste lijkt oké tot nu toe.

Ook als ouders doe je zeker niet altijd het juiste en helaas blijkt dat later pas. En toch hoop ik dat ze op een dag ook klaar zullen staan voor hen die erger en meer lijden te verdragen krijgen, dan zij.

En dat ze ons, als ouders, zullen vergeven, dat wat wij verkeerd deden.

Een ziek thuis en de ander in het ziekenhuis

Nu ligt er dus eentje thuis uit te zieken, de ander ligt nog heel dapper te zijn in het ziekenhuis met een geopereerde kaak. Nummertje drie is gelukkig zijn eigen relaxte zelf.

Kon ik ze nog maar even in een doosje doen, afschermen van de buitenwereld en hen beloven dat het allemaal wel goed komt.

Dat kan niet. Zoals gezegd, mijn armen zijn te kort.

Maar ik kan er wel voor hen zijn door naar hen luisteren, van hen houden en aan hen vertellen dat ik trots op hen ben. Net als Jezus zou doen.

Zijn liefde schiet nooit tekort en daar wil ik een voorbeeld aan nemen. Wat ze later ook van me zeggen.

Ze deed een heleboel verkeerd, maar ze houdt ontzettend veel van ons. Dus ben je machteloos als moeder of niet? Daar ben ik nog niet helemaal uit, maar liefde maakt in ieder geval een heleboel goed.

Omdenkertje:

Geen enkel kind komt ongeschonden zijn jeugd door. Als ze maar voelen dat je van ze houdt, komt de rest wel goed.

machteloos als moeder of niet

Abonneer
Abonneren op
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline Feedbacks
View all comments