ik neem je mee naar zee

Ik neem je mee naar zee (challenge dag 238)

Soms doe ik ineens een ontdekking. En die ontdekking heeft betrekking op iets wat ik vroeger leuk vond en dat is nog zacht uitgedrukt, maar wat me nu niet zoveel meer kan schelen. Al eerder schreef ik hier iets over en ook deze week kwam ik erachter dat dit blijkbaar geen incidentje was, maar dat dit blijkbaar blijvend is en daar ben ik heel blij mee. Niets kalmeert en ontspant me meer dan een wandeling langs de branding. Ik neem je mee naar zee.

Vroeger was de drukte mijn vriend

Vroeger was dit anders. Ik kickte namelijk op braderieën, markten en fairs. Het liefst zoveel mogelijk en zo vaak mogelijk. Manlief en ik reisden deze week af naar mijn geliefde Ouddorp. Ik zeg bewust mijn, want hij heeft er niet zo heel veel mee.

Omdat we deze vakantie niet hadden doorgebracht in mijn favoriete dorp aan zee, wilde ik er toch echt nog even heen. Gelukkig vond hij het prima, op voorwaarde dat we dan wel naar het vuurtorenstrand zouden gaan. Hier is de zee het dichtste bij.

We wandelden en fotografeerden en hadden het prima naar ons zin. Het zonnetje scheen, dus mijn geluk was compleet. Wat kan ik tegenwoordig blij zijn met normale dingen en nu krijg ik er ook echt meer oog voor.

Na het bezoekje strand wilden we in het dorp een omeletje eten, een rondje over het plein lopen, even neuzen bij de boekwinkel en in de kledingboetiek (kijken hoe sterk ik ben) en vervolgens weer naar huis afreizen.

Een enorme braderie doorkruiste mijn plannen

Dat liep echter anders, want het was die dag toeristendag en dat betekent een dorp volgepropt met kraampjes en spullen die ik niet nodig heb.

Zo’n braderie doet met mij hetzelfde als een stapel folders. Ik heb helemaal niets nodig, totdat ik zo’n folder of in dit geval kraampje voor mijn neus krijg. Dan begint het grote begeren.

Vroeger kon ik me daar helemaal aan verzadigen. Ik kocht hier wat en daar wat. En het gekke is: ik werd er niet tevredener van, maar steeds onrustiger en ontevredener. Ik wilde meer en meer.

Wat een ander kocht, wilde ik ook. Dit moest ik niet mislopen en dat niet. Mijn jongens zeggen het nog steeds. Mam, je hebt fomo, de fear of missing out. De angst om dingen te missen.

Heel snel klaar met de braderie

Nu ik bezig ben met mijn kledingshopstopchallenge heb ik eerder door wat met me gebeurt en daarom was ik heel snel klaar met de braderie.

Het houdt ook mijn geweten zuiver en mijn verhouding met God komt hierdoor niet in gevaar. Want ik was altijd bezig mijn shopverslaving te rationaliseren en daar word je echt moe van. Nu ben ik vanbinnen meer in balans.

We bleven bij ons oorspronkelijke plan

We hielden ons bij het oorspronkelijke plan: de boekenwinkel bezoeken (3 glitterpennen geshopt), eventjes in dat schattige kledingboetiekje geweest (niets gekocht, veel te druk!), een omeletje gegeten met mijn lief en dat was het.

Oh ja, ik kocht ook een zakje bolussen voor mijn mannen. Sommige dingen waar ik vroeger van genoot, hebben voor mij nu minder waarde. Als je dus een tijdje je verslaving niet voedt, wordt je verslaving minder hongerig. Interessant feit.

Ik neem je mee naar zee

Die wandeling aan zee neem ik in mijn herinnering mee, maar dat shoppen niet, oh nee! Ik had het nooit verwacht, maar door deze ontdekking merk ik dat ik vooruit ga. Dat de zaken waar ik nu van geniet, eigenlijk steeds minder te maken hebben met materie.

Fijn om te merken dat de kledingshopstopchallenge toch zijn vruchten afwerpt. Het scheelt ook tijd. Als je niet zo’n hele braderie over hoeft, heb je meer tijd voor andere, leukere dingen.

Vind je het leuk om nog meer van mijn blogs te lezen? Dat kan! Ze staan op mijn website. Laat vooral weten wat je ervan vindt. Vind ik fijn!

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.