Hoe een huilende jongen voorkwam dat ik shopte (challenge 262)

hoe een huilende jongen voorkwam dat ik shopteOmdat het echt niet alleen maar ellende is in huize Bal, wil ik dit even met jullie delen. Even de focus op wat vreugde. Niet doorvertellen aan onze middelste zoon, want het gaat over hem en hij heeft gedreigd het blog te verwijderen. En hij kan dit ook, want op ICT-gebied is hij bar handig. Ik kan het echter niet laten (ondanks zijn dreigement) om er toch over te vertellen, dus hier komt ie. Hoe een huilende jongen ervoor zorgde dat ik niet shopte.

Een grijnzende toet in plaats van een chagrijnig gezicht

Dit blog gaat trouwens ook niet echt over mijn challenge, hoewel het zo is dat als ik een goed gevoel krijg over mijn moederschap, ik minder behoefte voel om te shoppen. Ik word dan gevuld door iets anders: moederliefde.

Maandagmiddag kwam meneer (onze middelste dus) thuis met een grijns van oor tot oor. Ik had een chagrijnig hoofd verwacht, want het regende behoorlijk. Opgewekt grijnzend echter kwam hij binnen.

Eerst nam hij even de tijd om zijn bril te ontdoen van regendruppels (anders zie je immers geen bal) en vervolgens deed hij wat lacherig zijn verhaal.

Op het station had hij een huilende jongen aangetroffen. De fietsen waren verplaatst en waarschijnlijk was het knulletje zijn fiets kwijt.

Ik vroeg zoonlief of hij had geholpen de fiets te vinden. Nee, hij had wel een meisje geholpen (goed zo!), maar niet de huilende scholier.

Zoonlief had de huilende jongen niet geholpen

Natuurlijk kwam mijn moederhart in actie. Ik moest ook terugdenken aan het kinderliedje: er zat een klein zigeunermeisje, huilend op een steen. Vond ik altijd zo’n tragisch lied.

Liefdevol vermanend sprak ik zoonlief toe, dat hij hem toch had moeten helpen. “Ja, maar hij was aan het bellen, mam, waarschijnlijk met zijn moeder. En hij was ongeveer maar half zo groot als ik en was zich vast rot geschrokken als ik had aangeboden te helpen (jaja). Bovendien stond hij binnen en ik was buiten toen ik het huilende mannetje zag. Zijn tas en regenpak waren bijna te zwaar om te dragen voor de brugpieper”.

Ik zag het helemaal voor me. Zo’n klein, huilend, verloren jochie. Zo zielig!

Toch had hij nog even omgekeken voor hij wegreed

Wat wel grappig is, dat hij er toch niet helemaal gerust op was of hij goed had gehandeld, anders had hij het niet gedeeld.

Tot zijn verdediging (als rechtgeaarde moeder) moet ik wel zeggen dat toen meneer zijn eigen fiets had gevonden, hij toch nog even heeft gecheckt of de huilende jongen er nog was en toen dit niet zo was, is hij naar huis gefietst.

Dat vond ik wel weer lief van hem. Ach ja, dan is er eigenlijk toch nog hoop.

Hoe een huilende jongen ervoor zorgde dat ik niet shopte. Ik was al genoeg gevuld door het gedrag van mijn zoon. Daar hoefde niets meer bij. Meer blogs vind je hier.

Abonneer
Abonneren op
guest

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Reacties
Inline Feedbacks
View all comments