Challenge – dag 68 – poten

img 1674Als er iets vervelends is gebeurd, zet ik daar heel graag iets positiefs tegenover. Omdat kleding kopen geen optie is, heb ik me gestort op een nieuw project: een knutselhoek in de woonkamer. Nu lijkt het (met al mijn hobby’s) af en toe wel of er een bom is ontploft. Ik vind dat niet (altijd) erg, maar het verhoogt niet echt de gezelligheid. Daarom heb ik nu een ruimte gecreëerd, waar ik lekker mijn gang kan gaan en waar de rommel minder opvalt. Daarvoor is een tafel een vereiste/wens. Natuurlijk koop ik geen nieuwe, dus dan komt marktplaats.nl in beeld.

Daar is immers alles te koop?! Ik ben echt al vanaf de oprichting een trouw bezoeker. Vind het heerlijk daar rond te struinen. Hoewel het de laatste tijd wat minder is, omdat er zoveel adverteerders marktplaats vervuilen. Vroeger was het meer op particulieren gericht. Maar ja, als je een hit bent, wordt er in je geïnvesteerd en wat mij betreft heeft het toen zijn charme grotendeels verloren.

Toch is het af en toe echt handig. Net zoals nu. Omdat de begeerde tafel maar een bepaalde afmeting mag hebben, duurde het best een tijdje (in mijn beleving) voor ik heb gevonden wat ik zocht. Inmiddels heb ik een salontafel, die de goede afmetingen heeft (joepie!). Daarvan gaan we de poten vervangen door langere en klaar is Kees (even langs de kringloop). Letterlijk de zaak op poten zetten, dus! Het gevaar van marktplaats vind ik wel dat ik vaker met wat minder genoegen neem en daar later spijt van krijg. Dat is nu niet het geval, hoor! Ik heb echt een heel schattige tafel gescoord (liefde op het eerste gezicht).

Als ik een spijtaankoop doe (incidenteel, ahum) neem ik genoegen met een tussenoplossing en die zijn nep, want uit ontevredenheid koop ik uiteindelijk (later) toch de realdeal, die dan vaak veel te duur is en boven mijn budget ligt (niet slim, I know!). Inmiddels ben ik dan zo geobsedeerd door dat artikel, daar moet (bijna) alles voor wijken.

Ik heb daarnaast gemerkt dat mijn verslaafde ik weinig geduld kent. Er rustig over nadenken en een nachtje over slapen, zijn er meestal niet bij. En het spreekwoord zegt dat je nooit over 1 nacht ijs gaan). Dat is ook te dun, heeft geen basis. Dan zak je erdoor, krijg je het koud en duurt het een tijd voor je weer bent opgewarmd (evenals mijn bankrekening). Dat kost me mijn kracht. Bij hoog en bij laag houd ik vol tegenover mezelf vol, dat ik het wel nodig heb, maar dat is niet zo.

Dit keer heb ik er wel goed over nagedacht (netjes, hè?). Toch merk ik, dat iets nieuws/anders (kleding of wat dan ook) me een boost geeft, een drive om te leven. Lastig dat ik dat nodig lijk te hebben. Of komt dat door mijn creatieve aard? Maar wat dan om de kick te voeden? Niets (eeks!). Iets wat je voedt, groeit. Iets wat geen eten krijgt, sterft uiteindelijk. Ik ben bang dat er dan ook iets in mij sterft, juist datgene wat me uniek maakt. Ben benieuwd hoe lang het duurt voor het verlangen naar meer (al is het tweedehands) vermindert en ik blij kan zijn met wat ik heb. Ik merk dat ik op de goede weg ben, maar het is nog niet over.

Inmiddels begint mijn hoekje vorm te krijgen met minimale investering (weinig schuldgevoel dus). Ik zie ernaar uit het in gebruik te nemen. Vandaag op potenjacht. Natuurlijk mag de rest van het gezin uiteraard ook gebruik maken van het gezellige hoekje (lief, hè?), maar dat moet wel worden afgestemd met mij. Stel je voor, dat ze het ongevraagd bemannen. Dan kom ik op hoge poten aanstampen en dat verhoogt de gezelligheid ook niet echt. Zie je het voor je? Ik beloof bij deze plechtig, dat ik eerlijk zal delen. Dan kan eigenlijk iedereen meegenieten, net zo leuk!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.