Challenge – dag 66 – Als je er goed uitziet, doet het minder pijn

img 1665De afgelopen dagen waren superverdrietig. Niet alleen voor mij, maar ook voor de rest van mijn familie. Ik heb geprobeerd sterk (voor onze zoons) te zijn, maar het verdriet met bijbehorende waterlanders was niet altijd tegen te houden. Het is verschrikkelijk als een moeder, schoonmoeder en oma sterft, ook al mocht ze oud worden. En het is nog afschuwelijker als je ziet dat de mensen om je heen daarom huilen (en ik zelf ook). En dat je er niets aan kunt doen, alleen maar heel dichtbij ze zijn.

Helaas weet ik uit ervaring dat dit verdriet altijd bij je blijft. Bijna 24 jaar geleden verloor ik mijn eigen moeder. Het heeft mijn dagen vanaf die dag altijd net iets grijzer gekleurd. Karin Bloemen zong rond die tijd het lied: Geen kind meer. Mijn gevoelens toen zaten compleet op slot en alleen met dat lied kon ik huilen. Zo verlaten als ik me voelde, is me bijgebleven. Ik had bar weinig aan mijn geloof. En nu? Nu weet ik dat God er is, ook al merk ik dat niet altijd. Het is geen gevoel, maar een basis. Nu heb ik er wel wat aan, heel veel!

Ik heb gemerkt dat het best wel moeilijk is om niet in mijn valkuil ‘kleding shoppen’ te stappen. Als het leven pijn doet, wordt alles onbelangrijk, ook mijn challenge. Gelukkig had ik al besloten dat ik niets nieuws zou kopen. Ik had met kerst een mooi, zwart jurkje aan en dat heb ik niet meer gedragen tot het condoleancemoment. Het enige wat ik heb gekocht, zijn laarzen. Bij H&M, met korting, niet duur. Het sjaaltje wat me toeriep: “Koop me, je hebt verdriet, je hebt me nodig!” heb ik resoluut weer terug gehangen.

Wat ik wel kocht? Voor onze oudste heb ik nette witte shirts gekocht (voor onder zijn overhemd),  voor de tweede een pak (transformatie van jongen naar jongeman), overhemd en schoenen en voor onze jongste een wit overhemd, schoenen en ondershirt. Oh ja, voor manlief een grijze stropdas (die had al een zwart pak). Ik ben ondanks alle droefheid ook nog een klein beetje blij,  want wat zagen ze er netjes en verzorgd uit. Mijn schoonmoeder was er niet meer om het te zien, maar ik weet zeker dat ze megatrots was geweest op mijn mannen (alle vier, ik ook)! Dat gevoel maakte alles wat draaglijker. Het lelijke van de dood moest een stukje opschuiven en plaats maken voor wat licht.

Dat ik op zo’n moment huil om twee moeders en ook denk aan het feit dat mijn eigen moeder onze superkanjers nooit gezien of gekend heeft, sloopt me helemaal. Ze overleed voor ons huwelijk. Daarnaast is er de wetenschap dat God hen beiden heeft thuisgehaald en die troost is het enige wat me op zulke momenten op de been houdt. Bovendien huilde Jezus Zelf ook om de dood van een geliefde. Hij weet wat het is om te rouwen. Dus eigenlijk moet het opschrift zijn: als je in God gelooft, doet het minder pijn.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.