Challenge – dag 55 – kookpunt

img 1637Soms kan ik zomaar ineens ontploffen, net een geiser. Neem nu donderdag; ik had last van een plotselinge ballonnenallergie, was misselijk en voelde me gewoon beroerd. Mijn hartslag was ook  onregelmatig. Kortom: ernstig zielig, zat vol zelfmedelijden. Zo’n dag was het dus, niets liep echt lekker. De tijd vloog voorbij, dat wel. Ik wilde heel veel doen, maar er kwam niets uit mijn handen. Wel ’s middags de film ‘Confessions of a shopaholic’ zitten/liggen kijken (dat mag als je niet lekker bent).

En dan ineens is het tijd om eten te gaan koken. Als er iets is, waar ik een hekel aan heb, is het dat wel (eigenlijk had ik die dag een hekel aan alles, inclusief mezelf). Maar ja, we kunnen niet elke keer de frituurpan aanzetten, dus ik heb me omhoog gehesen en ben keurig een pan soep gaan maken. Dat vind ik dan nog een klein beetje leuk. Afijn, de soep bleek een beetje flauw. Dus omstandig werd er gebruik gemaakt van het zout. Echt bar overdreven. Dus mijn humeur dat zich al ernstig onder nul bevond, zakte echt af naar stand diepvries. Daaronder kookte het en kolkte het.

Na het eten wilde ik toch de dag met iets nuttigs besluiten en daarom vond ik het een slim idee de belastingaangifte te gaan voorbereiden (ik kan het je ten zeerste afraden om dit op een tijdstip te doen dat je moe bent). Alle giften opgezocht (dat kan echt heel handig met de Rabobank app) en verbouwingskosten op een rijtje gezet. Aan manlief gevraagd of hij de aangifte van vorig jaar nog had. Hij bereidt de aangifte meestal voor en ik kijk hem na. Nu ik werkloos ben, voelde ik het als mijn taak dit te verzorgen. Manlief vertrok naar zolder (op zoek) en kwam wat later onverrichter zake terug. Nee, hij kon het niet vinden, want alles was verplaatst. Niet: wat fijn dat je pas alles hebt opgeruimd of: heerlijk dat nu alles gesorteerd is per map. Nee hoor, ook het feit dat alle zooi die hij altijd neerkwakt netjes georganiseerd was, werd niet genoemd (grrr).

Ik kookte, rookte en ontplofte toen. Vond zijn opmerkingen zo onterecht! Geen complimenten, wel gezeur! Bovendien zat onze jongste ook al weer veel te lang achter zijn computer en hoewel manlief zojuist boven in die kamer was geweest, had hij er helemaal niets van gezegd (zucht). Dan heb ik soms het gevoel dat ik vier kinderen heb en er alleen voor sta. Ik raak in paniek (help!) en het overzicht kwijt. Een ontploffing is onvermijdelijk. Dus toen heb ik even gezegd wat ik ervan vond (met stemverheffing). Afijn, aan het eind van de avond was de aangifte gevonden, de nieuwe voorbereid voor de belastingdienst, de rust teruggekeerd en de vrede getekend (ugh!).

Wat ik hiermee wil zeggen? Dat ik tijdens die momenten, waarin dingen niet lopen, teruggeworpen wordt op mijn oude gedrag en dat het me heel veel moeite kost om niet te gaan shoppen! Ik heb het niet gedaan, maar wel bijna. Bijna een nieuwe telefoonhoes, bijna een aantal bollen wol. Ja, ik weet het: Ik moet echt nog werken aan dat punt van zelfbeheersing. En geduld en liefde en… Beter was het geweest als ik pas op de plaats had gemaakt en mijn man de tijd had gegeven de aangifte erbij te zoeken (achteraf zie ik dat). Werk aan de winkel dus. Graag zou ik iets van Jezus terug willen zien in mijn gedrag. Dat lukte eigenlijk niet op deze dag.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.