Challenge – dag 40 – vrijheid

img 1570Vergeving deel 1 duurde 17 jaar (van mijn 18e-35e levensjaar, zie dag 39). Dat had met mijn jeugd te maken. Deel 2 begon rond mijn 23e en eindigde vorige week (23 jaar later). Die jaren had ik nodig om een zelfstandig mens te worden. Je kunt jezelf verliezen door te veel van een ander te verwachten en daardoor uiteindelijk een hekel aan jezelf krijgen. Dat gebeurde bij mij.

In periode 2 spelen twee werelden een rol: de wereld van goede bedoelingen en de wereld van verwachtingspatronen. Aan de ene kant personen die het goed bedoelen en aan de andere kant iemand die ondanks dat gekwetst wordt (ikke). Die erbij wil horen en wat niet lukt. Niet op de manier waarop was gehoopt en naar was verlangd. De afwijzing van vroeger bleek mij ook hier parten te spelen. Ik haatte mezelf, omdat ik het zo belangrijk vond om erbij te horen. Ik voelde me ook een loser, omdat ik het zelf niet redde en de ander nodig had.

Dat hengelen en hunkeren naar een stukje aansluiting en openheid, hield ik een tijdje (oké, best lang) vol, maar op een dag was ik er klaar mee. En zo besloot ik ongeveer 14 jaar geleden: dan er maar niet bij horen, wat kan het mij ook schelen. Ik veranderde van tactiek. Voortaan zorgde ik ervoor dat als ik me gepasseerd voelde de ander ook geen prettig gevoel kreeg (gemeen hè?). Lekker de grens opzoeken en dan er net overheen (mijn specialiteit).

Een masker bedekte wat ik echt voelde. Op geheel originele wijze reageerde ik met kledingcompensatie (what’s new). Kleding voelde veilig. Ik ging de grenzen opzoeken in mijn kledingstijl, zodat ik alleen op mezelf zou lijken (lekker puh!). Natuurlijk kon echter niets dat gevoel van eenzaamheid, afwijzing bekleden. Ik bleef me bloot en alleen voelen, zo alleen.

Kleding werd mijn harnas. Als ik dat droeg, kon ik niet (emotioneel) geraakt worden.  Agressief bestreed ik mijn kwetsbaarheid met het aanschaffen van jurkjes, rokjes, broeken, enz. Ik was tot de tanden gewapend, sloeg (niet fysiek) van me af. Dat ik hier vooral mezelf mee raakte, wilde ik niet weten. Diep vanbinnen wist ik het wel. Maar zodra ik me afgewezen voelde, wist ik niet hoe snel ik mijn kledingkast moest vullen, veiligheid moest inkopen. De pakjesdienst draaide overuren. Pas als ik dat had gecompenseerd, werd het weer rustig (tijdelijk), totdat alles zich weer herhaalde en herhaalde en herhaalde…

Omdat het zo niet langer kan, heb ik de knoop doorgehakt. Ik heb vergeven (een heel proces, maar zo de moeite waard!) en ben vergeven. Weg met die boosheid, want deze wraakgevoelens maken mij bitter en zuur. Daar ben ik veel te leuk voor, toch? (zeg ja!). Daarom nu dit nieuwe hoofdstuk in mijn leven: vrij van zielig zijn, leven in vrijheid, genieten van liefde en oefenen in kwetsbaarheid (fly, baby, fly!). Oh, en niet te vergeten: echt zijn!

Pittig zal ik wel blijven (en eigenwijs en dwars en irritant) en het zal lang niet altijd makkelijk zijn, maar mijn masker ga ik heel ver weg in mijn kledingkast proppen. Weet je, ik geef het aan mijn Maker. Hij kan er vast iets moois van maken. In het Bijbelboek Jesaja staat: van as naar schoonheid! Dat doet Hij. Daar vertrouw ik op. Net zoals Hij helpt te blijven vergeven. Stoer blijf ik wel (aan de buitenkant). Nu weten jullie dat er vanbinnen een klein, onzeker hartje schuilt (eigenlijk ben ik echt een softie met een grote mond), maar ssssst… niet verder vertellen, hoor!

Einde…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.