Challenge – dag 37 – solliciteren

img 1556Tijdens mijn ernstige opruimwoede vorige week, terwijl alle papieren verspreid op de grond lagen (weliswaar op stapeltjes), ging ineens de voordeurbel. Oeps! Ik twijfelde nog even of ik open zou doen, maar in het kader van: ach, wat kan mij het ook schelen, opende ik de deur. Mijn buurvrouw (buuf) stond op de stoep en ze vroeg me of ik nog werkloos was, wat ik bevestigend beantwoordde. ” Nou, ik ook”, zei ze. Dat wist ik niet, dus ik nodigde haar binnen.

Ik heb van tevoren wel even gewaarschuwd voor de rommel (dat was nog zacht uitgedrukt!). Eigenlijk doe ik dat altijd wel, want als iemand anders je huis betreedt, lijkt je tot op dat moment geordende huishouden ineens een puinhoop. Als de persoon in kwestie dan weer vertrokken is, ga ik opruimen. Alsof dat lukt met terugwerkende kracht. Is dat herkenbaar?

Maar die keer dat mijn buuf aan de deur verscheen, was het een slagveld! Gelukkig was er nog plaats om te kletsen. Ze vertelde me dat ze zojuist een sollicitatiegesprek had gehad bij een bedrijf ontzettend dicht in de buurt. Het betrof een vacature die tegelijk commercieel en administratief was. Commercieel is zij sterk, dus dat zat wel goed. Op financieel gebied is ze niet ervaren. Bovendien is de baan fulltime en in combi met een gezin en vrijwilligerswerk is dat not done. Voor haar niet, maar ook niet voor mij. Haar gesprekspartner zag het wel met haar zitten en opperde of ze niet iemand wist die wel financieel onderlegd was, zodat de vacature als duobaan kon worden ingevuld.

En nu komt het…. toen heeft ze mij voorgesteld! Hoe bijzonder is dat! Gelukkig had ze toen de boekhoudkundige ravage waarin ik mij bevond nog niet gezien. Ze vertelde erbij dat ze daar heeft gezegd dat je je geen betere buuf kunt wensen (bloos!). Lief! Door haar positieve woorden, kon ik solliciteren naar de functie. Dus toen heb ik de stoute schoenen (niet nieuw, haha) aangetrokken en gebeld. Mij werd geadviseerd om een mailtje te sturen. Meteen mijn cv bijgevoegd (je weet immers nooit) en donderdag kreeg ik een telefoontje dat ik op gesprek mocht komen. Super!

Dat gesprek was gistermiddag. Binnen vijf minuten was ik op de plaats van bestemming (heerlijk dichtbij). Lekker luxe met de auto, oké. Ik wilde niet verwaaid aankomen. Alles zat keurig op zijn of haar eigen plek (heel belangrijk). Kleding was ook in orde. Het onderhoud duurde anderhalf uur, dus dat was positief (vond ik). Er blijken nog meer kandidaten in de race te zijn (jakkie). Er wordt nog contact opgenomen (spannend!)

Ik ben echt mezelf geweest tijdens het gesprek. Lekker druk, veel gebarend met mijn handen (ervoor wakend niet het glas van tafel te slaan), enthousiast en humoristisch (niet echt een standaarduitrusting voor een financial). Ik kreeg ze zelfs aan het lachen. Als ze mij kiezen, dan hebben ze in ieder geval een goed beeld van me gekregen.

Daarnaast vraag ik me in alle ernst af of dit het werk is wat ik de rest van mijn leven wil doen. Aan de ene kant: ja! ik hou van orde scheppen, aan de andere kant ben ik ook heel creatief en vindingrijk. Ik wil simpelweg voldoening vinden bij een werkgever, een goed contact met collega’s en lekker mijn ding doen. Als ik dan ook nog betaald wordt, is mijn geluk compleet. En daarnaast kan ik mijn originaliteit botvieren in mijn vrije tijd. Of toch de marketing in? Zo lastig! Ik wil zo graag doen, waarvoor ik gemaakt ben. Ik  vind eigenlijk ook zoveel dingen leuk. Één daarvan is ook een financiële administratie.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.