Challenge – dag 34 – haalbaar

img 1547Zoals jullie misschien hebben gemerkt, ben ik een heel enthousiast persoon. Ik loop niet overal warm voor, maar als ik ergens blij van word, moet alles uit de kast (soms letterlijk, om plaats te maken voor de nieuwe liefhebberij). Zo ben ik dus jaren geleden begonnen met gitaarlessen. Regelmatig vijzel ik die kennis weer op. Vooral als ik iemand goed heb zien of horen spelen.

Ik heb dan van die ideeën van mezelf op de gitaar spelend bij een kampvuur aan zee (bij voorkeur Ouddorp). Ik zit daar dan vol passie een lied te zingen van John Denver. Country roads of leaving on a jetplane (niet lachen, ben zeer serieus). Die muziek van hem raakt me, een gevoel van heimwee naar iets beters of zo (ben soms wat melancholisch van aard). Zo jammer dat hij niet meer leeft. En ook heel spijtig dat het geen christelijk repertoire is. Als ik speel, wil ik het eigenlijk voor God doen. Maar ik zing zo vals, dat zelfs de duivel er voor op de vlucht slaat. Echt waar! Dus ik moet wel een beetje reëel blijven.

In ieder geval: de gedachte om zijn songs te kunnen spelen, zorgt ervoor dat ik vol enthousiasme mijn gitaar en muziek weer op zoek (ik heb een paar methodes in huis, dus hoef niets aan te schaffen). Ook daarin denk ik vaak in veel te grote stappen. Gewoon wat liedjes oefenen is er bij mij niet bij. Ik moet van mezelf dan alles kunnen. Missie onbereikbaar en dus gedoemd te mislukken. Daarom is mijn challenge ook onderverdeeld in subdoelen (één voor één, niet alles tegelijk).

Vervolgens begin ik enthousiast weer bij het begin. En terwijl ik (al tellend) mezelf door de grepen heen werk (want ik heb weinig ritmegevoel), mijn inmiddels zeer pijnlijk geworden vingertoppen dingen dwing te doen die het vingerleed alleen maar verergeren (au) en daarbij ook nog heel erg vals zing, hoor ik dat stille stemmetje zeggen: “Misschien is het goed om jezelf erbij neer te leggen dat dit niets voor je is. Om goed te worden, moet je heel veel oefenen”. Ben ik daar toe bereid? Past dat in mijn leven? Is het realiseerbaar? Of doe ik liever iets anders met mijn tijd? Ik heb immers veel hobby’s en daarbij nog mijn vrijwilligersactiviteiten, waar ik erg van geniet. Tough choice.

Of: er is nog een mogelijkheid. Ik doe het zo, dat het in kleine stapjes kan. Mezelf gewoon richten op één lied en daarmee starten totdat het lukt. Niet meteen alles willen. Een haalbaar doel stellen is misschien wel zo verstandig. Maar ja, stel je voor dat het me lukt. Dan kan ik een liedje spelen, maar nog steeds niet zingen. Ik weet niet. Bovendien zou ik graag een christelijke song willen leren spelen, maar John Denver wil ik ook. Misschien toch beter iets van Sela (maakt kerkmuziek) of Don Francisco (een christelijke country-gospel-zanger, komt een klein beetje in de buurt van John Denver). En optreden (als ik ooit goed genoeg zou worden) zonder te zingen? Ik zou van pure stress mijn vingers niet fatsoenlijk op de snaren krijgen. Dus dat valt sowieso af.

Maar ja, wat dan? Opgeven of gewoon voor de lol? Als niemand luistert bijvoorbeeld? Of die gitaar de deur uit? Verkopen? Loslaten? Of wachten op de volgende opleving? Het idee om gewoon af en toe een liedje aan te leren, spreekt me het meeste aan. Voorlopig doe ik de gitaar weer terug in de hoes en samen met de muziekboeken verdwijnt hij naar zolder. Niet te ver weg, want als ik ineens weer een opleving krijg, moet ie bereikbaar zijn. Eigenlijk best een goed idee, kleine stappen…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.