Challenge – dag 32 – moederinstinct

img 1542

Zo heerlijk, een stel pubers in huis. Je snapt het al. Dit is sarcastisch bedoeld. Ze komen hun bed ’s morgens niet uit en ’s avonds niet in. Als je probeert er iets van te zeggen, krijg je een grote mond. Ze eten je kasten leeg en noteren niet als iets op is. En oh ja, niemand heeft het opgemaakt. Ze kunnen wel naar elkaar wijzen. Daar zijn ze heel goed in. En dan vind je weer zo’n zak waar nog een laatste restant in zit. Als ik vertwijfeld vraag waarom dat laatste stukje dan niet is opgegeten en de verpakking weg is gegooid, dan weten ze van niets! Ik kan er echt gillend gek van worden. Want je denkt dat je nog wat hebt, maar nee…

En dan ’s morgens al die moeite om ze hun bed uit te krijgen. ” Mam, wil je me morgen roepen? Ik moet om 8 uur weg”. ” Goed jongen, welterusten”. Harmonie alom. Volgende morgen: mam sleurt zich extra vroeg uit bed om er niet verwilderd bij te lopen en niet in de weg te lopen in de badkamer. Dan roep je keurig je kind op tijd (zoals afgesproken). En krijg je een grauw en een snauw en hoeft meneer ineens niet meer om 8 uur weg. Nou ja, zeg! Woest kan ik daar om worden. En o wee, als ik hun afspraak eens een keer vergeet.

De oudste valt wel mee tegenwoordig (lief, scheelt mama stress!). Dus ik hoop dat er voor nummer 2 ook nog hoop is (vast wel, ooit). Hij loopt momenteel stage en moet over 2 weken weer naar school. Ik heb besloten om hem dan niet meer te roepen. Hij komt dan te laat op school en dan moet ie nablijven, ha! Lekker puh! Maar dan komt mijn moederinstinct weer boven en dat neemt het weer over. Toch maar weer roepen, zucht! Er zijn moeders die het wel doen, de schat laten liggen en dan maar laten boeten voor zijn fouten. Ik kan het gewoon (nog) niet! Maar er zijn dagen bij, dan raak ik toch ernstig in verleiding!

Die kleine (bijna net zo groot als ik) begint ook al dezelfde kuren vertonen. Je kunt blijven roepen. Moeten we nog een keer deze periode door? Nee! Stel je voor dat je 6 kinderen hebt. Hoe doen die ouders dat? Tips en aanbevelingen zijn welkom, meer dan welkom. Help!

Vroeger toen ik nog jong was… toen kwam ik keurig op tijd mijn bed uit, was altijd vriendelijk tegen mijn moeder en o zo dankbaar als ze me hielp door mijn brood te smeren. Ja, dat zou de ideale situatie zijn, maar ik deed precies hetzelfde als mijn zoons nu, haha! Blijven liggen tot ik de wanhoop in de stem van mijn moeder te horen en dan mezelf er maar uitslepen en in de overdrive om nog net op tijd trein of bus te halen.

Dankbaar was ik ook voor geen meter. Nu snap ik (beetje laat) wat ik haar heb aangedaan al die jaren. Ze leeft al jaren niet meer (ik ben nu ouder als zij is geworden), maar anders had ik alsnog mijn excuses aangeboden. Gelukkig is God ook niet zo. Hij blijft kloppen en roepen, dag na dag. Nu moet ik er nog goed mee leren omgaan en niet ’s morgensvroeg (of later op de dag) naar je kind brullen dat ie het kan bekijken. Dat is eigenlijk helemaal niet moederinstinctig.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.