Challenge – dag 31 – digitaal

Een puinhoop dat het was! Geintje. De puinhoop viel mee. Het was alleen veel. Administratie opruimen is echt niet zo eenvoudig. Vooral niet als je het te lang uitstelt. Niet alleen de facturen heb ik geordend, maar ook pensioenoverzichten, verzekeringen, belastingen, etc. Een hele klus dus. Meteen alle spullen ertussenuit gehaald voor de belastingaangifte. Ben er de hele dag druk mee geweest (pffff).

Omdat het mijn vak is, denk je misschien dat bij mij alles up-to-date is. Was dat maar waar! Ik stel het zolang mogelijk uit. Heb alles in een bak zitten. En als ik dan een vlaag van ijver krijg (die komt ooit) of de bak zit helemaal vol, dan ga ik opruimen. Ik neem me altijd voor om het bij te houden. Helaas komt het daar bijna nooit van.

Vroeger kreeg je nog je rekeningafschriften thuis (zwijmel). Dan had je een geheugensteuntje. Nu moet je zelf elke maand de overzichten downloaden. Ik ga best met mijn tijd mee (vind ik), maar soms ben ik gewoon hopeloos ouderwets en wil ik terug naar de goede, oude tijd. Dat heb je als je 40plus bent. Dan vliegt de nostalgie je soms naar de keel en ook de tijd doet daaraan mee.

Ik doe er nu een beetje grappig over, maar ik vind wel dat ik vroeger meer met mijn bankzaken (lees: koopgedrag) werd geconfronteerd. Doordat nu bijna alles digitaal is, word ik minder met mijn neus op de feiten gedrukt. Het is allemaal de schuld van de digitale snelweg. Dat is bijna niet bij te houden, zeg!

Zoals meestal het geval is, heb ik het opbergen groots aangepakt (het woord matigheid is me vreemd). Het gevolg? In eerste instantie een enorme bende (ik weet dat het goed komt) en later (veel later) een zeer georganiseerde administratie (zucht van voldoening). Ik heb zelfs daarna nog de lade met verjaardagskaarten, bioscoopkaartjes, e.d. uitgezocht (ik bewaar gewoon teveel, ik weet het).

Gelukkig heb ik wel de tegenwoordigheid van geest om dit niet tegelijkertijd te doen. Doordat ik meestal nogal flink uitpak, heb ik vaak halverwege al geen zin meer. Heb je dat ook weleens? Het liefst smijt ik het dan in een doos en kijk er niet meer naar, maar ook dat heeft de ervaring geleerd: op een dag moet je eraan geloven en dan is het moeilijker dan dat het nu is. Bovendien raak je spullen kwijt en als je veel hebt, kun je maar beter zorgen dat alles een vaste plek heeft. Dus even doorzetten. De wereld in het klein. Daar kan ik het ook alleen maar volhouden, omdat ik weet dat straks dankzij Jezus’ komst naar de aarde alles op zijn plek valt.

Tussendoor ben ik er even tussenuit geweest om een frisse neus te halen (en weer door!). Heb mezelf tijdens de moeilijke momenten beloofd, dat ik na afloop (als beloning) iets leuk voor mezelf mocht doen. Vroeger was dat iets leuks kopen. Nu was ik tevreden met wat haaktijd (ben bezig met een deken, oké een paar dekens). Gelukkig zijn die niet gedigitaliseerd en toch met hun tijd meegegaan. Lijkt me eigenlijk anders erg lastig en kil om ’s avonds onder je digitale kleedje te liggen. Haha!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.