Challenge – dag 272 – de wereld draait door

De wereld draait en ik draai mee. Nee! Ik ben te ver gegaan, heb teveel gedaan en daar moet ik nu de prijs voor betalen. Gisteren heb ik me volledig gestort op één van mijn (vele) passies/verslavingen: haken. De deken moest af (van mezelf) en terwijl ik wist dat ik niet goed bezig was, ben ik toch doorgegaan. Dom, dom, dom! Nu zit ik met de gebakken peren en kost het weer een paar dagen om mijn hoofd en lijf weer in het gareel te krijgen. Waarom ik zo zelfdestructief bezig was, weet ik niet. Wat ik wel wist (terwijl ik bezig was) dat aan deze obsessieve bezigheid een prijs aan zou hangen en die moet ik nu betalen (met duizelingen en angstaanvallen). Gisteren was ik daar blijkbaar toe bereid (anders was ik wel gestopt), maar nu niet meer.

Soms denk ik weleens: ik ben bang geboren. Vanaf kleins af aan heb ik altijd overal spoken, beren en leeuwen op mijn weg gezien. Ik droomde vaak dat ik verdronk en dat mensen toekeken en niets deden. Ook later in mijn leven is deze angst niet verdwenen, maar eerder versterkt. Ik vond het uitermate spannend om ergens alleen op af te gaan. Ik maakte me al dagen druk als er iets op stapel stond wat onbekend voor me was. Op mijn negentiende had ik mijn eerste echte paniekaanval. Dit was tijdens mijn eerste evenwichtsstoornis. Ik zat achter mijn bureau op zolder heerlijk te tekenen en ineens gaat de hele kamer draaien. Omdat ik daar alleen was, hoorde niemand me roepen. Struikelend en vallend liep ik naar beneden om te vertellen wat er aan de hand was, maar ook mijn ouders wisten er geen raad mee. Later zakte het af, maar het draaierige gevoel bleef en is sindsdien nooit meer verdwenen. Wat wel verdween was mijn hoofdpijn. Vanaf het moment dat ik op het voortgezet onderwijs zat, had ik altijd hoofdpijn. Hiervoor kwam duizeligheid in de plaats (niet zo’n fijne ruil).

Dapper (toch wel) sloeg ik me verder door mijn leven. Elke dag moest (en moet) ik mijn angst onder ogen zien en het lukte me aardig om een normaal leven te leiden. Maar het vrat (en vreet) energie! Ook omdat ik niet altijd bereid was om af en toe wat gas terug te nemen. Toen overleed mijn moeder (vandaag 24 jaar geleden) en zakte mijn wereld als een kaartenhuis in elkaar. Omdat ik op het punt van trouwen stond, heb ik net gedaan of ze er nog was. Ik focuste me op mijn bruiloft en leefde verder of er niets gebeurd was (overlevingsmechanisme). Dat heb ik geweten. Net na mijn huwelijk stortte ik in. Het woord burn-out bestond toen nog niet, maar ik was opgebrand. Weer niet naar mezelf geluisterd. Ook toen speelde duizelingen me parten. Op de één of andere manier lukte het me om (parttime) te blijven werken. Op de dagen dat ik thuis was, telde ik (soms bijna panisch) de uren tot manlief weer thuis was. Pas dan kon ik ontspannen.

Na de geboorte van onze eerste zoon herhaalde dit liedje zich (mijn twee kwelgeesten waren weer van de partij). Ook na zoon twee stortte ik opnieuw in. Ik ging een suikervrij dieet volgen en dat leek te helpen. Ik krabbelde weer op en we kregen na vier jaar weer een zoon. Toen zakte ik geestelijk in (voor de verandering bleef mijn lijf functioneren). In onze straat was een jonge vrouw zomaar dood neergevallen. Dat hakte er bij mij behoorlijk in. Was ik bereid om te gaan als mijn laatste uur zou slaan? In deze strijd vond God mij en mocht ik rust vinden bij Hem. Hij is trouw (daarom een regenboog boven mijn draaiende weg). En gelukkig zijn er vele periodes geweest, waarin het wel beter met me ging. Vooral nu de jongens groter zijn, brengt dit voor mij ontspanning. En wat heerlijk om te merken dat ze mijn angsten niet geërfd hebben. Daar ben ik echt heel dankbaar voor,

Toch bleef al die jaren mijn angst (en duizeligheid). Angst dat ik niet voor mijn kinderen zou kunnen zorgen, angst dat mijn man me zou verlaten, angst dat ze me zouden opsluiten, angst dat niemand me zou begrijpen, angst voor evenwichtsstoornissen, angst om te falen, angst om alleen te worden gelaten. Vermoeiend (zelfs voor mij) om dit te lezen. Ik heb psychotherapie gehad, via internet een methode gedaan, boeken erover gelezen, gebeden, muziek geluisterd (Bethel Music – no more slaves), preken gekeken, etc. Toch blijft de angst (en zijn tweelingbroer). Maar ook weet ik dat er Iemand naast me staat, Die machtiger is dan welke angst ook. Heel bewust probeer ik mijn angst bij Hem neer te leggen. En ook dat is eng, want vasthouden lijkt makkelijker dan loslaten. Krampachtig wil ik vasthouden wat ik niet in mijn macht heb. Dit doe ik misschien ook wel door te shoppen. Hiermee verdoof ik mijn gevoel. Even ben ik weer opgepept. En ook doorgaan terwijl mijn lichaam roept dat het genoeg is. Misschien moet ik me er zelfs bij neer leggen dat eigenlijk ook zonder mij de wereld wel doordraait. Nee!

P.S. Voor de mensen die zich nu ernstig zorgen over me maken: niet doen! Ik heb hulp ingeschakeld en het komt goed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.