Challenge – dag 22 – een oogje dichtknijpen

img 14951Regelmatig knijp ik een oogje dicht. En niet omdat ik iemands fouten niet wil zien, maar omdat ik lijd aan hemifaciale spasmen (hemi=half, facial=gezicht). Hier heb ik al eerder wat over geschreven. In mijn hoofd zitten een bloedvat en een zenuw tegen elkaar aan en dat zorgt ervoor dat de rechterkant van mijn gezicht trekt. Vooral als ik glimlach. Gênant! Ik heb er zelf weinig invloed op. Irritant! Zenuwachtig zijn heeft in ieder geval een averechts effect. Kalm blijven, kalm blijven, KALM BLIJVEN! Gelukkig ben ik helemaal geen zenuwpees, maar altijd enorm rustig en gebalanceerd (was dat maar waar!).

Ik heb inmiddels wel ontdekt dat voeding op de een of andere manier grote invloed heeft op die trekkingen, maar hoe het precies zit, weet ik nog niet. Still searching! Er bestaat wel een andere remedie, maar dat is een hele heftige hoofdoperatie en dat zie ik niet zitten.

Dit gezegd hebbende is me iets opgevallen; het is uiteraard heel vervelend dat ik dit heb (en dat is zacht uitgedrukt), maar daarnaast komt nog een ander punt. Ik kan het niet accepteren. Ik heb het al 15 jaar en nog steeds vind ik het afschuwelijk om mezelf in de spiegel te zien als mijn gezicht in de contramine is. Het is soms echt de super freak show (nee, niet de Super Freek show). Zou het niet eenvoudiger zijn als ik het zou aanvaarden? Zo van, het is nu eenmaal niet anders? Waarom is het zo’n probleem? Voor anderen is het dat vaak niet. Voor mij wel. Ik blijf er tegen vechten.

Toen ik hierover nadacht, werd ik me bewust van het feit dat ik niet alleen mezelf beoordeel op uiterlijk, maar ook anderen. Als iemand er verzorgd uitziet, ben ik geneigd veel vriendelijker te zijn tegen die persoon dan tegen iemand die er slonzig bij loopt. Of als iemand er knap uitziet, is het makkelijker om aardig te zijn dan tegen iemand die wat minder looks heeft. Of als iemands haar uit model zit, er ongewassen uitziet of er mankeert iets anders aan de betreffende persoon, enz. Ik beoordeel mensen dus gewoon op hun uiterlijk. (Au! Dat komt binnen!). Dat valt me echt van mezelf tegen. Ben ik de enige die hier last van heeft?

Eén verzachtende omstandigheid: mijn eigen aanblik kan ik zelf soms ook nauwelijks verdragen. Dus, ik ben voor mezelf net zo streng. Gelukkig ziet God het hart aan en niet dat voor ogen is. Omdat ik de Bijbel serieus neem, zou het gevolg zou moeten zijn, dat het voor mezelf ook niet meer zo belangrijk is, hoe ik eruit zie, of mijn kleding tiptop is, maar hoe mijn gedrag is. Als ik hartelijk, vriendelijk, zorgzaam (verbeterpuntje), enz. ben, wordt wat ik draag eigenlijk steeds minder belangrijk, toch? Willen jullie misschien ook een oogje dichtknijpen als ik me daar niet naar gedraag?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.