Challenge – dag 150 – jeugdsentiment

img 1871 2Tijdens één van mijn vele ontboezemingen had ik het over ontboeken. Dat betekent, me ontdoen van alle boeken die ik niet meer hoef. Dat is nog een lastig karwei, vooral als je op een rommelmarkt weer een stapel boeken koopt (haha). Ze passen nog in mijn boekenkast, dus het mag (yes!). Naast boeken waar ik afstand van kan doen, zijn er ook boeken en series die ik nooit wegdoe, echt niet! Al beland ik ooit in een hutje op de hei of in een piepklein kamertje in een bejaardenhuis of in een paardenstal, dan nog gaan ze mee. Een stukje jeugdsentiment (wat zeg ik? Stuk), zucht!

De serie waarover ik nu wegzwijmel heeft met paarden te maken en de hoofdpersoon is een meisje. Naar haar is devserie vernoemd. De pockets zijn geschreven door Yvonne Brill. Is vast niet moeilijk te raden (toch?). Naast deze boekjes heb ik nog meer jeugdseries in mijn kast staan (het zou niet kloppen als het niet zo was), bijvoorbeeld Manege Picadero van Helen Taselaar en De dolle tweeling van Enid Blyton en Pitty nier te vergeten. Ook geschreven door Enid. En toen ik ouder werd de boekjes van Leni Saris. Als ik naar ze kijk en lees, brengen ze me terug naar de tijd dat ik jong was en ze verslond. Ik ben echt een boekenfanaat. Het is zo heerlijk om in een andere wereld te duiken. Daar kan niets tegen op. Natuurlijk ben ik ook absoluut fan van de Bijbel. Dat is een Boek voor elke dag, dit zijn boekjes van mijmeringen. Zou God zo ook naar Zijn Schepping kijken, denkend aan hoe het was? En wellicht ook hoe het ook weer zal zijn?

Als je net als ik half veertig (en een beetje) bent, weet je misschien wel over welke serie ik het heb. Het zijn de Bianca boekjes. Vooral de eerste 12 zijn super (mijn bescheiden mening), omdat die nog getekend werden door Herry Behrens. Ik heb die echt stuk gelezen. Later bleek de serie te zijn doorgegaan. Dat had ik even gemist. Die heeft de schrijfster zelf geïllustreerd. De eerdere tekeningen vond ik vele malen beter en die zaten in mijn hoofd als ik de boekjes las. Gelukkig lezen ze nog net als vroeger. Bianca, die te laat uit bed springt, een oude spijkerbroek en een trui aantrekt en richting Peerdenhoes

vertrekt. Zij maakt zich in ieder geval niet druk over kleding. Heerlijk!

Omdat ik ik ben, kon ik het niet laten om mijn serie te completeren. En dat is gelukt Ivia Marktplaats). En weet je? Als ik zo’n boekje lees (als de mannen het niet in de gaten hebben), ben ik weer dat grietje van toen met toekomstdromen en –plannen (midlifecrisis). En natuurlijk hoorde daar paardrijden bij. Die meisjesdroom ging niet in vervulling. En nu ben ik veel te bang om eraf te vallen. Vroeger was mijn hele kamer behangen en beplakt met paardenposters (nu niet meer, hoor!). Ik had een plakboek met paardenkaarten, kocht af en toe een Penny en maar dromen. Mijn oma bracht ook nog wel eens kaarten voor me mee. Wat leek het me heerlijk om te wonen op zo’n ranch, waar je begroet wordt door de paarden en je zo’n zachte paardenneus voelt. Uitmesten was dan niet echt mijn ding geweest, maar daar heeft volgens mij iedereen een hekel aan. Bianca in ieder geval wel.

Maar wat bij mij de dromen levend houdt? Als je bij ons vanaf de snelweg naar ons dorp rijdt, staat er ook zo’n groot huis met daarachter stallen. Ik moet altijd even kijken (gluren)… En terwijl ik dan op mijn stalen ros huiswaarts fiets, waan ik me op een paardenrug, voeten in de stijgbeugels en de wind door mijn haren. En dan kun je je eigenlijk geen gelukkiger mens voorstellen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.