Challenge – dag 149 – de schaduw van de wind

img 1870 1Eigenlijk ben ik al een tijdje wat plan om mijn oude hobby weer op te pakken: lezen. En zoals zoveel voornemens leek ook dit plan te sneuvelen. Tot ik vorige week een boek in handen kreeg, dat me vanaf de eerste pagina boeide. Nog nooit had ik iets van deze schrijver gelezen. Omdat iemand uit mijn vriendenkring zich lovend had uitgelaten over deze boeken, was ik toch nieuwsgierig geworden. Een beetje getriggerd worden is voor mij vaak toch wel de aanzet tot actie. Ook het feit dat het een dik boek betrof, was voor mij alleen maar meer motivatie om eens een poging te wagen wat leesuren te maken. En wat heb je te verliezen bij een dikke pil? Niets toch? Als het boek je niet boeit, geef je het aan de rommelmarkt of kringloop en als het je wel boeit, heb je uren plezier.

Toen we die week erop een rommelmarkt bezochten, zag ik zomaar het boek tussen alle andere liggen. Die lag daar speciaal op mij te wachten, dat kan niet anders! Het eerste deel, want er zijn er wel vier (oeps!), was in the pocket. Natuurlijk heb ik nog een hele kast van gedeeltelijk ongelezen boeken, maar ik had even een zetje nodig om de smaak weer te pakken te krijgen en het kostte maar een eurootje. Niet slecht, toch? Nu oppassen dat ik niet helemaal los ga in de boeken. Ik ben immers een echte shopaholic.

Ik kon niet wachten tot we thuis waren (ook nog ongeduldig) en in de auto begon ik al te lezen. Om een beetje sociaal te zijn, las ik hardop (lief, hè?). Kon manlief ook meegenieten. Ik citeer zomaar een regel van de eerste pagina: “Zes jaar later hing de afwezigheid van mijn moeder nog steeds om ons heen, een oorverdovende stilte die ik nog niet met woorden tot zwijgen had weten te brengen”. Hartverscheurend, hè? Ik benijd de schrijver, Carlos Ruiz Zafón, om zijn talent. Kon ik maar zo schrijven, zucht. De titel klonk me mooi en mysterieus in de oren: De schaduw van de wind. Het eerste hoofdstuk heette: Het Kerkhof der Vergeten Boeken. Tja, dan heb je me. Mijn fantasie ging meteen met me op de loop en het boek deed niet onder voor mijn verbeeldingskracht. De hoofdpersoon (Daniël) mag in het Kerkhof (wat een enorme verzameling in de steek gelaten boeken is) een willekeurig boek uitkiezen. De bewaarder van dit Kerkhof legt uit: “De gewoonte is dat je bij het eerste bezoek een boek kiest en het adopteert; daardoor zorg je ervoor dat het nooit verdwijnt, dat het altijd levend blijft”. Daniël kiest dus De schaduw van de wind, geschreven door Julián Carax. Het telt maar liefst ruim 500 pagina’s en wat heb ik ervan genoten. Ik werd meegenomen op zijn speurtocht (eerst een jongen en later een man, net na WO-II in Barcelona) naar de herkomst van het boek en degene die het geschreven heeft. En wat een tocht werd dat! Spannend, adembenemend en levensecht.

Natuurlijk heb ik ook wel iets te zeuren. Mijn zoons zeggen altijd dat ik te perfectionistisch ben en dat ik niet zo kritisch moet zijn. Nou, ik doe het lekker toch, dat zeuren. Dus hier komt ie: het is geen christelijke auteur, dus er kwamen wat scenes in voor, waar ik een tikkeltje moeite mee had. God werd wel genoemd, maar niet als Iemand waarop je mag vertrouwen. Wat ik de schrijver wel moet nageven is, dat het heel beschaafd bleef. Ik aarzelde op een gegeven moment wel of ik verder moest lezen, maar kon het toch niet laten. En op het eind had ik echt kippenvel en was zelfs ontroerd. Hier kan geen kledingshopkick tegenop en ik kan het weten! En zoals ik al eerder noemde, komen er nog drie. De volgende twee zijn al gepubliceerd en de vierde komt in het najaar. En je voelt hem al aankomen, want eigenlijk wil ik de andere drie delen ook lezen (en hebben).

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.