Challenge – dag 138 – mijn eensindezoveeltijd-dipmomentje

woman-506120_1920.jpgHet gaat soms weken goed en dan ineens niet meer. Zo ook gisterochtend. Ik werd ineens (out of the blue) overvallen door mijn eensindezoveeltijd-dipmomentje. Dan word ik geconfronteerd met mijn trieste, melancholische kant, dat ik het allemaal even niet meer zie zitten (lekker dramatisch). Voor wie doe ik het? Voor wie koop ik geen kleding? Wie wordt daar nu blij van? Dat vraag ik me dan ernstig af. De diepzinnige vragen des levens dus. Winkeliers worden sowieso niet blij van mij. Wehkamp draait verliezen, bij Esprit sta ik ongetwijfeld inmiddels op de zwarte lijst en Zalando is ook mijn beste vriend niet meer. Zucht. Zielig hing ik op de rand van mijn bed moed te verzamelen om in ieder geval met het goede been eruit te stappen. Best lastig om deze challenge vol te houden. Ik hou zoveel van kleding! Zucht, diepe, diepe zucht.

Het enige wat dan helpt, is om te bidden en te vertrouwen dat het goed komt. Ik had alleen nog wat bemoediging nodig. Dus heb ik God gevraagd of Hij iemand langs wilde sturen om me een beetje moed in te spreken en dat was dan dat. Ik heb er verder niet meer aan gedacht, maar ben lekker bezig gegaan. Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat zo’n zielig gebed verhoord zou worden.

Het eerste wat moest gebeuren, was de tuin, dus daar heb ik me op gestort. De leukste en gezelligste potten heb ik uit de schuur tevoorschijn getoverd en ik had er ook een aantal gehad voor mijn verjaardag. Ik hoop na moederdag gevulde exemplaren te hebben (nu maar hopen dat mijn mannen mijn blog lezen), want lege potten staan een beetje zielig. Gelukkig had ik nog wat violen en fuchsia’s staan. O, wat wordt het dan gezellig (is de binnenkant niet prettig, dan de buitenkant maar). En mijn lampionnen hangen nog niet eens. Ik ben nog aan het bedenken hoe ik er een lichtje in kan monteren (tips zijn welkom). Vervolgens ben ik met pure schoonmaakazijn aan de slag gegaan om de enorme hoeveelheid onkruid te killen, die zich genesteld had tussen de tegels onder het motto: zij eruit of ik eruit. Het stonk wel (sorry, buren), maar werkte ook super, want een paar uur later was het onkruid al bruin geworden en het is ook nog milieuvriendelijk. Altijd prettig om te weten. Daarna ging het regenen, dus de lucht is inmiddels weer lekker fris.

Omdat ik er toch even uit wilde (ben ook maar een mens), appte ik mijn vriendin of ze zin had even mee te gaan naar de Action. En dat had ze. Ik merkte in de winkel dat ik niet de neiging had mijn melancholieke stemming weg te werken met allerlei impulsaankopen (super!). Ik heb een leuk cadeautje gekocht voor een bijna-jarige, een ordner voor mijn schoonpapa, tabbladen voor mijn goededoel-administratie, één bolletje wol (voor een kindertehuis-deken) en verder niets. Ik wist niet dat je ook een goed gevoel kon krijgen van weinig kopen(geen schuldgevoel achteraf). Ik ken alleen het andere gevoel, waar je enorme kater aan overhoudt.

Ook heb ik in een vlaag van opruimeritus (als ik me rot voel, ga ik opschonen) wat kleding, die ik te ruil had hangen (en waar niemand op reageerde, snik!) op Facebook te koop aangeboden. ’s Middags toonde er iemand belangstelling voor een paar laarsjes (yes!). Ze vroeg of ze mocht komen passen. Natuurlijk! Ik kende haar nog van een ontmoeting een aantal jaar geleden. Sindsdien hadden we elkaar op Facebook gevolgd. Even later stond ze voor de deur. Ik nam haar mee naar de slaapkamer, waar ik de kleding uit had gestald. De laarsjes waren helaas te groot, maar we zaten nog wat te kletsen, ze gaf me een compliment over mijn blogs en spontaan vroeg ze: “Mag ik voor je bidden?” Dit was zo vreemd. ’s Morgens had ik om iemand gevraagd en ’s middags was ze er. Ze heeft voor me en met me gebeden en toen wist ik (wat ik eigenlijk al wist) dat alles goed zou komen, mijn eensindezoveeltijd-dipmomentje ten spijt.

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.