Challenge – dag 129 – vliegtuigspotters

img 1840 1Gewapend met mijn camera inclusief vette zoomlens ging ik gisteren met manlief op pad (rondje lopen, maar wie het kleine niet eert…). De jongens waren elders eten en wij zagen onze kans schoon na een relaxte maaltijd zonder gekissebis. Ik nam de camera mee, omdat er op dat moment veel vliegtuigen behoorlijk laag over kwamen op weg naar Schiphol. Ik heb me laten vertellen dat dit te maken heeft met een landingsbaan die nog niet klaar is. Dus al dat gevlieg kan nog tot eind mei duren. Ik vind het wel gaaf om die grote jumbojets en kleinere exemplaren over te zien vliegen. Het is trouwens niet de hele dag zo onrustig, maar slechts een paar uur per dag. Het gebeurt trouwens ook weleens als de wind verkeerd staat. Dan vliegen ze ook over.

Al heel vaak heb ik gedacht: eigenlijk wil ik proberen een paar mooie plaatjes te schieten van deze grote jongens. Maar zoals zo vaak met eigenlijk gebeurt, het was er nog niet van gekomen. Daarom gisteren maar eens mijn goede voornemen in praktijk gebracht en op pad gegaan (dit blog en het feit dat jullie meelezen zorgt ervoor dat ik doelgerichter ben dan ik ooit was). De druilerige dag was op dat moment veranderd in een mooie lente-avond. Het zonnetje scheen, de lucht was blauw, vliegtuigje kom maar gauw (variatie op de Teletubbies. Nooit gezien, hou dat zo, haha!).

We liepen een rondje dorp en merkten al snel dat we de verkeerde richting op gingen, als we mooie foto’s wilden schieten. Gelukkig is onze schattige dorp niet zo groot, dus even later wijzigden we onze koers en toen kwam mijn kans: een prachtige jet kwam onze richting op vliegen, vrij laag. De camera heb ik zo snel mogelijk gezet en dan maar schieten (zie foto bij dit blog, zelf gemaakt, beetje opgepimpt met Photoshop, handig die cursus, trots!). Het ziet er zo fantastisch uit, zo’n grote stalen vogel. Ooit stap ik erin en vlieg ik naar Kenia. Daar woont een vriendin van me en ik heb beloofd een keer te komen. Die belofte ga ik op een dag inlossen, echt waar!

Waarom het er nog niet van gekomen is? Ik heb een beetje (erg veel) vliegangst. Ik ben ooit met manlief naar Londen geweest. Dat is natuurlijk een peulenschilletje. Ik ben echt niet bang om neer te storten, maar het stijgen van het vliegtuig gaf zoveel druk in mijn hoofd dat ik er gek van werd (ik word best van veel dingen gek, he?). Toen we in Engeland (ik heb daar een schattige Laura Ashley jurk gekocht) waren, heb ik zelfs overwogen mijn ticket te ruilen voor een boottocht. Dat was uiteindelijk mijn eer te na (er zijn grenzen, ook aan angst), dus ik moest terug by plane. En dat viel best mee. Er zat een Indiase man voor me en die was volgens mij net zo bang als ik. Af en toe keek ie om en kreeg ik een bemoedigend knikje van hem. Zo lief! Naast me zat een Chinese dame en die zat doodgemoedereerd te lezen. Dat zorgde ervoor dat ik mijn angsten iets relativeerde, maar wat was ik blij dat we landden, zeg!

Daarom snap ik mijn fascinatie voor vliegtuigen niet zo. Het boeit me zo om die grote boeings in de lucht te zien hangen. Wat een vrijheid! Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voor ik moed genoeg heb ook in te stappen en naar Afrika af te reizen. De gedachte hieraan bezorgt me nu al nachtmerries. Misschien eerst maar eens een tochtje Rome proberen. Eigenlijk wel zo romantisch.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.