Challenge – dag 122 – bezigebijerigheden

img 1829 1Ergens aan beginnen, daar ben ik best goed in. Iets afronden kost altijd ietwat (heel wat) meer moeite. Om een voorbeeld te noemen? In mijn cursus Grafisch Ontwerpen, kan ik me helemaal verliezen in het verzamelen van materiaal. Eerst hier eens aan ruiken (boeken) daar eens in kijken (video’s, gratis en betaald) en vervolgens door de bomen het bos niet meer zien en (bijna) van pure wanhoop maar helemaal niets doen. Dat gebeurt gelukkig niet, hoor. Ik heb gisteren nog beweerd dat ik zo goed overzicht kon houden en tien dingen tegelijk kan doen. Dan moet dit ook kunnen. Op een zeker moment (en ja, het kan lang duren) komt er altijd een stopbord opploppen in mijn hoofd en breng ik weer orde in de chaos en leg ik mezelf een streng regime op, zodat alles tot een goed einde wordt gebracht. Ik mag nu geen onlinecursussen meer toevoegen bijvoorbeeld, ook als de eerste twee maanden gratis zijn. Haha, arme ik.

En dan zijn er ook nog mijn talloze haakprojecten (ik heb er vijf, valt mee, maar pas heb ik er 3 afgerond) bijvoorbeeld. Hoe geweldig is het om wolletjes te kopen, een patroon uit te zoeken (het is een stuk verstandiger om de volgorde om te draaien) en dan de eerste toeren te haken. Later, als ik het patroontje inmiddels uit mijn hoofd ken, dan kost het wat meer moeite om door te zetten. Vooral omdat er allang weer een nieuw project popelt om gestart te worden. Dus je voelt hem al: patroontje uitzoeken, wolletjes aanschaffen (geleerd van de vorige keer) en met de volgende deken starten. Deken 1 is nog lang niet af en deken 2 vordert gestaag.

Toch kan dit niet eindeloos doorgaan. Het zou niet eerlijk zijn, want dan kan ik aan het eind van het jaar beginnen met een wolshopstopchallenge of iets dergelijks. Ik haak trouwens geen kledingstukken voor mezelf. Heb wel even getwijfeld om een leuke sjaal of rokje te haken voor Koningsdag, maar geen kleding is ook geen gehaakte kleding. Toch merk ik dat dingen starten me heel goed af gaat, maar volhouden me niet kan bekoren. Mijn doorzettingsvermogen is echter groot genoeg om mijn dekens toch tot voltooiing te brengen (gelukkig maar!).

Momenteel vind ik het erg belangrijk niet alleen voor mezelf te leven, maar probeer ik mijn talenten zo in te zetten dat ook een ander er blij van wordt. Zo heb ik vorig jaar mijn dekenhaakobsessie ingezet voor het Happy Rock Center gehaakt (Kenia) samen met andere haakverslaafden en vind ik het heel leuk om voor een ander iets te doen (wel dat waar ik zelf ook blij van word, anders hou ik het toch niet vol). Ik hoop dat ik ook door het delen van mijn kwetsbaarheid in dit blog ook jullie aanzet om hetzelfde te doen in jullie levens. Als dit zo is, laat het me dan even weten. Soms vind ik het namelijk best heel eng om mijn ontboezemingen aan jullie toe te vertrouwen.

En weet je wat het leukste is van alle bovengenoemde bezigebijerigheden? Het afmaken (en afhaken) geeft me veel meer voldoening dan het starten. De wetenschap dat alle losse eindjes zijn weggewerkt, dat mensen blij worden van je initiatieven en dat ik een mooi eindproduct heb, geeft me heel veel energie. Dat maakt dat ik het volhou en alles tot een goed einde breng. Ergens aan beginnen kan iedereen, maar iets afmaken is alleen weggelegd voor echt helden (dat hou ik mezelf dan voor). En zodra het af is, heb ik eigenlijk bijna meteen de doekoorts weer te pakken en begint alles weer van voor af aan.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.