Als je zoon homo blijkt te zijn (blog 1)

Kun je het je voorstellen? Dat je zoon tegen je zegt: pap, mam, ik ben homo. Dat slaat in als een bom, geloof me. Ondanks dat het niet helemaal onverwachts was. Ik voelde dat ik had gefaald. Vandaag op Coming-Outdag 2019 wil ik starten met het een blogserie (er komen dus meer delen) om te vertellen wat de homoseksualiteit van onze zoon met mij deed en doet als moeder en christen. Als je zoon homo blijkt te zijn (blog 1) .

Hier had ik niet van gedroomd

Eigenlijk wist ik het al heel lang en was ik niet verbaasd toen onze oudste ons vertelde dat hij bijna zeker wist dat hij homo is. Maar toch sloeg het in als een bom. Dit was niet waar ik van had gedroomd toen ik hem net na zijn geboorte in mijn armen hield en de arts vertelde: je hebt een zoon!

Mijn moedergevoelens waren meteen aanwezig. Dit kleine, kwetsbare wezentje wat op mijn buik lag, bracht zulke sterke beschermende gevoelens in me naar boven.

Ik wilde dat hij gelukkig was en deze boodschap dat hij homo is, was voor mij zo ongeveer synoniem aan ongelukkig zijn.

Ik wilde het niet weten

Ongelukkig, omdat hij in al die jaren zoveel worstelingen had moeten doormaken, zonder dat ik ervan wist.

Ongelukkig, omdat hij al die jaren heel veel moeite had gedaan om anders te worden, zonder dat ik hem had geholpen zichzelf te accepteren.

Ongelukkig, omdat hij dit al die jaren als geheim met zich mee moest dragen, zonder dat hij dit met mij had kunnen delen.

En ik had hem al die strijd, moeite en eenzaamheid zo graag bespaard. En natuurlijk had ik best wat signalen opgevangen, maar ik wilde het niet weten en alles weggestopt.

Hij zal toch geen homo zijn?

Deze mededeling of bekentenis was voor ons dus niet als een donderslag bij heldere hemel. Toch hou je jezelf voor dat het niet zo hoeft te zijn. Zelfs in zijn kinderjaren (hij zal ongeveer 8 jaar zijn geweest) verzuchtte ik weleens tegen mijn beste vriendin: het zal toch niet zo zijn…

Gelukkig was zij zo wijs om me te adviseren hem toch vooral zichzelf te laten zijn.

Mede daardoor hebben we hem toch een redelijk onbezorgde jeugd kunnen bezorgen (hoop ik). Hij is niet in een depressie beland, behoorlijk zeker van zichzelf, heeft een goede relatie met God.

Dat zijn toch zaken om dankbaar voor te zijn.

Ik heb gefaald

Toch overheerst het verdriet na het open gesprek wat we (manlief en ik) op de dag na Nieuwjaarsdag 2018 met hem hadden en ook het gevoel dat ik heb gefaald.

We kunnen er niet meer omheen: onze zoon is homo! Wat nu? Niemand weet het nog. Dat voelt wel veilig, want wat zullen de mensen zeggen? Wat heb ik verkeerd gedaan?

Als je zoon homo blijkt te zijn (blog 1). Ik voel dat ik heb gefaald.

Wil je ook deel 2 lezen? Dat kan!

Als je zoon homo blijkt te zijn (blog 1)

6 Comments

  1. Monique

    Mooi verhaal Annet.
    Je hoeft echt niet het gevoel te hebben dat je hebt gefaald. Het zit in genen dus jij had er absoluut niets aan kunnen doen.
    Weet je wanneer je hebt gefaald? Wanneer je je zoon hierom af zou wijzen. Geniet van je zoon ( zonen) .

  2. Gerard Van Vliet

    Beste Annet, wat je kind ook is dat heeft helemaal niets met falen te maken. Het belangrijkste is dat je kind een goed mens is die goed doet. Geaardheid heeft daar helemaal niets mee te maken.

  3. Barbera

    Lieve Annet,
    Jullie hebben niet gefaald. Sterker nog; ik denk dat jullie hem een warme plaats hebben gegeven om hem hiermee om te kunnen laten gaan. Het is misschien even schrikken, maar jullie wisten het waarschijnlijk al zijn hele leven. Het belangrijkste is dat hij gelukkig is en dat hij samen met God kan zijn. God oordeelt niet, hij wist dit ook al zijn hele leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.